De 1200 km lange Karakoram Highway van Rawalpindi in Pakistan naar Kashi in China baant zich een weg door de restanten van een continentale botsing die miljoenen jaren geleden een van de indrukwekkendste landschappen ter wereld heeft doen ontstaan. De grillige pieken en dalen zijn de droom van elke geoloog en reiziger. Het Karakoram-gebergte werd opgeworpen door de nog steeds voortdurende botsing van het Indiase op het Centraal-Aziatische continent — en dat proces gaat nog steeds door. Ruim 50 miljoen jaar geleden ramde de diamantvormige rotsplaat van India, die naar het noorden dreef op een sliert gesmolten magma, in slow motion tegen Azië.

 

Het Baltit-fort, het 600 jaar oude paleis van de mir van Hunza, is een van de markantste oriëntatiepunten. Het kijkt uit over Karimabad

« Het Baltit-fort, het 600 jaar oude paleis van de mir van Hunza, is een van de markantste oriëntatiepunten. Het kijkt uit over Karimabad

 

Gedurende 20 miljoen jaar verrees er een kustvlakte van ca. 5,6 km, die een 'kreukelzone' vormde tot aan het Tibetaans plateau. Indiaas 'boeggolf' wordt gevormd door vier grote bergruggen: de Hindu Kush, het Pamir-gebergte, de Himalaja en, in het midden, de Karakoram. Hier ligt een aantal van de hoogste bergen ter wereld, waaronder de k2 (8611 m) en vijftig andere bergen boven de 7000 m. Zowel de geologie als het weer maakt dit tot èen onvoorspelbare omgeving. De pieken worden gekraakt door onderaardse krachten en bewerkt door regen en vorst; met donderend geweld brokkelen ze af en storten in de rivierbeddingen, die diepe geulen achterlaten in de resten van gebluste vulkanen en oeroude kustlijnen.

 

Vanaf het officiële beginpunt, Havelian, duikt de Karakoram Highway rechtstreeks de Indus-vallei in. Voorbij Besham worstelt de rivier zich door de bergen als een kettingzaag van slib. De weg hangt hier 300 m boven de rivierstroom of draait weg van de hoofdvallei omdat de klim te steil is. De bergen aan beide zijden zijn soms wel 5000 m hoog, maar de toppen zijn dikwijls niet te zien. In Chilas wordt de kloof breder en de rivier wat kalmer. Hier kerfden al 2000 jaar geleden reizigers namen en afbeeldingen in de rotsen. Het fort in Chilas dateert uit de tijd dat dit het centrum was van Kohistan, een van de talrijke bandietenrijkjes die de Britten in de 19de eeuw met wisselend succes onder controle probeerden te krijgen.

 

Gilgit, de poort naar China

De weg volgt de Indus in oostelijke richting en biedt uitzicht op de geweldige hellingen van de Nanga Parbat (8125 m), bijgenaamd 'Killer Mountain'. In 1841 viel hier zo'n groot rotsblok in de rivier dat er een 60 km lang en 300 m diep stuwmeer ontstond.Toen de dam doorbrak, stortte het water zich naar beneden, waarbij een compleet leger werd weggespoeld dat 320 km verder zijn kamp had opgeslagen. Nu ziet de bodem van het meer eruit als een kerkhof van puinresten. Over de vlakte loopt de weg vanuit India naar Gilgit. De stad, die op de samenvloeiing van twee rivieren, de Gilgit en de Hunza, ligt, was eeuwenlang de poort naar China totdat er in de 16de eeuw een einde kwam aan de zijdehandel. Omstreeks 1895 werd Gilgit, een vooruitgeschoven Britse post in deze onherbergzame contreien, een pion in de strijd tussen het expanderende Britse en het tsaristische Russische rijk. In 1947, bij de scheiding van India en Pakistan, kwam de stad aan Pakistan.

 

Tegenwoordig is Gilgit, met zijn hoge ophangbrug over de rivier, een bloeiende handelsstad, bomvol bussen, vrachtwagens en auto's op weg naar en van Afghanistan, China en India. Het wemelt er van de taxi's, de hotels liggen allemaal op loopafstand. Bij goed zicht vliegt de Pakistaanse luchtvaartmaatschappij (pia) 's zomers per dag wel driemaal van en naar Islamabad.

 

De immense Karakoram was een geweldige uitdaging voor de ingenieurs die de Karakoram Highway aanlegden

« De immense Karakoram was een geweldige uitdaging voor de ingenieurs die de Karakoram Highway aanlegden

 

Ten noorden van Gilgit ligt de Hunza-vallei, een nauwe kloof waar de weg zich ternauwernood aan de klifwanden kan vastklampen. Op 7823 m duikt plotseling de Rakaposhi op boven gletsjers en andere pieken van meer dan 7000 m, te midden van terrassen en weelderige abrikozenboomgaarden. De weg gaat nog 80 km verder tot aan de Chinese grens langs de Hunza en over nauwelijks bewerkte en gevaarlijk ogende puin- en rotshellingen. De meeste reizigers proberen onderkomen voor de nacht te zoeken in de Pakistaanse grensplaats Sust.

 

Verbinding met de Zijderoute

De weg volgt een lange, niet al te moeilijke klim naar de Khunjerab-pas (4934 m). Internationale bussen leggen de volledige weg af, maar reis je met lokale bussen, dan moet je hier overstappen op Chinese voertuigen. De weg daalt nu over de uitlopers van het Pamir-gebergte naar de 100 km verderop gelegen Chinese grensplaats Taxkorgan. De hotels zijn er heel eenvoudig en warm water is een exclusieve luxe. Hier vandaan kun je per bus in één dag naar het 300 km verder gelegen Kashi (Kash-gar). Daarbij kom je over twee grote pieken van respectievelijk 7546 (Mustagh Ataz) en 7719 m (Kongur).Ten slotte gaan de laatste 80 km over een vlakke, goede weg naar Kashi, een stad die ooit een knooppunt op de Zijderoute was. Sinds de ineenstorting van de Sovjetunie (in 1990) is Kashi weer een bruisende handelsstad geworden. De 280.000 inwoners zijn in hoofdzaak islamitische Oejgoeren. Behalve een exotische drukte in de bazaar biedt Kashi ook een link met de moderne communicatiemiddelen, met banken, toeristische informatie en luchttransport naar Ürümqi. Ook kun je er reisvergunningen krijgen en visa laten verlengen. Voorbij de stad ligt de bloedhete verlatenheid van de Taklamakan-woestijn.

 

Praktische tips

  • Reistijd: de tocht van Rawalpindi (of Islamabad) naar Kashi en terug kun je in 6 dagen doen; met uitstapjes twee weken.
  • Visa: regel visa vooraf in Nederland of België; ter plekke kun je ze niet krijgen.
  • Tijdzones: in China is het 3 uur later dan in Pakistan.
  • Vervoer: maar weinig mensen gaan met eigen vervoer. De meesten nemen de bus.
  • Beste reistijd: mei-juni. De Khunjerab-pas is open van 1 mei tot midden november.
  • Extra meenemen: goede wandelschoenen, warme kleren voorde nachten.

 

Locatie